857 PYLOS = PILOS OGÓLNIE PELOPONEZ

OK

Najistotniejsze parametry

  • Udogodnienia plażowe:
    na dobrym poziomie
  • Typ obiektu
    Miasto
  • Obciązenie
    średnie
  • Restauracja
    tak
  • Cafe
    tak
  • Sklep
    tak
  • Dojazd
    bardzo łatwy
  • Dostęp
    bez trudności
  • Otoczenie
    miejskie (liczne zabudowania)
  • Plaża dobra dla:
    wszystkich

Opis

857 PYLOS = PILOS OGÓLNIE PELOPONEZ

4G

36.914154, 21.696413

Pylos istnieje od czasów prehistorycznych i jest zamieszkałe w sposób ciagły. Pierwsi Messyńczycy przybyli tu ok 3300-3100 pne i od tego czasu obserwuje się rozkwit miasta zwłaszcza w okresie mykeńskim. Istnieją wzmianki o Pylos u Homera i Thucididesa jak i u wielu innych starożytnych pisarzy greckich. Zgodnie z tradycją miasto zostało założone przez Pylosa, syna Klisonasa. Na początku było nazywane Korifasion, biorąc swoją nazwę od pobliskiego przylądka. Pylos zostało zdobyte w 425 przez ateńskiego generała Demosthenesa, a kontratak Spartan zorganizowany pod dowództwem Vrasidas?a nie był udany, ze względu na zdecydowaną obronę Ateńczyków. Po pokoju Nikieion?a, Pylos było pod panowaniem Spartan. Miasto odbudowano po zniszczeniach w 369 r. pne i rozwijało się w okresie hellenistycznym, gdy o dominację toczył się spór między Spartą a Związkiem Achajskim. Pylos zachowało swoje znaczenie w rzymskich i bizantyjskich czasach aż do 6 wieku, kiedy przypada Awarom i zmienia nazwę na Avarino (z którego wywodzi się nazwa Navarino). W latach 1287-1308 despota SaintOmer Nicholas II zbudował warowny zamek na 200m wzgórzu. Panowanie jego zapamiętały kroniki jako okres spokoju, praworządności i dostatku. Zamek został zdobyty przez Navarrów ok. 1385 r., a następnie Wenecjan w 1417. W połowie 14 wieku zamek należał do Genueńczyków, którzy używali go jako bazę wypadową przeciwko Wenecji. W 1360 r, zamek został zajęty przez Marie de Burbon. Wenecjanie próbowali zakupić zamek kilka razy, ze względu na jego znaczenie dla utrzymania interesów handlowych. Ostatecznie zajęli go w 1417. Po klęsce Wenecjan w bitwie Modon (1500 r.), zamek został poddany osmańskim siłom pod dowódzwem Bayezid II, mimo że na zamku były znaczne weneckie siły i obfite rezerwy żywnościowe. Po zwycięstwie Turcy zbudowali nową twierdzę w Pylos (Anavarin-i cedid) na południowym krańcu zatoki. Wtedy stary zamek stracił na znaczeniu. Nowa twierdza mogła lepiej służyć kontroli wejścia do zatoki Navarino. Nowa lokalizacja zapewniała także lepszy dostęp do wody. Pod koniec 16 wieku na starym zamku stacjonowała symboliczna załoga. Podczas wojny w Morea Turcy skoncentrowali się na obronie nowej twierdzy, a garnizon starego zamku poddał się bez walki Wenecjanom w dniu 2 czerwca 1686. Wenecjanie rozważali wyburzenie twierdzy, ale skończyło się na wykonaniu kilku modyfikacji. Zamek został ponownie zdobyty przez Turków w 1715 roku. Nie prowadzono poważniejszych prac mimo, że zamek był obsadzony przez Turków. Podczas wojny o niepodległość 1821 m. Pylos zbuntowało się i pod wodzą Georgakisa i Nikolaos Oikonomidis, z pomocą sił zachodnich zmusił Turków do poddania zamku (07 sierpnia 1821). W 1825 Imbramin Pasha poprowadzuil 16,000 Egipcjan na Peloponez z zamiarem jego splądrowania. W tym samym czasie siły europejskiego korpusu Anglii, Francji i Rosji które realizowały rezolucje zmierzające do rozwiązania problemów Grecji pośpieszyły z pomocą. W 1827 r. Traktat Londyński wzywał do zapewnienia autonomii Grecji zamiast uzależnienia finansowego od Ottomanów. Z tego powodu flota Ottomańska złożona ze 100 statków pożeglowała na spotkanie z Ibrahimem Pashą w Pylos. W odpowiedzi połączona flota, pod ogólnym dowództwem sir Edward Cordington, zajęła pozycje przy wejściu do zatoki Navarino zamykając wyjście floty tureckiej. Nie udało się zastraszyć floty ottomańskiej. Wojska ottomańskie nękały ludność grecką. W końcu alianci stracili spokój i wpłynęli do zatoki stawiając swoje 30 okretów naprzeciw floty otomańskiej. Dziś trudno stwierdzić w jaki sposób rozpoczęła się bitwa. Najprawdopodobniej z powodu luźnej dyscypliny na statku floty ottomańskiej odpalono działo co sprokowało zażartą bitwę. To byla wyjątkowa bitwa - ostatnia konfrontacja żaglowców, ale pierwsza w której okręty pozostawały nieruchome bijąc z dział i karabinów. Na końcu zatoki zbiły się spalone i skrwawione okręty ottomańskie podczas gdy flota aliancka odniosła pełny sukces. Ibrachim został odcięty od pomocy, a jego ostateczna klęska była nieunikniona. Ta bitwa była czymś kłopotliwym dla Anglii. W mowie z 1828 r., odnoszącej się do wyniku bitwy, król Anglii uznał bitwę jako nieforunne wydarzenie. W Grecji bitwa jest powodem chwały i upamiętnienia nazwami licznych ulic i placów. Jaskinia Nestora Na północnym stoku wzgórza zamkowego jest jaskinia wymieniana przez Pauzaniasza. Według mitologii greckiej, to właśnie tam Hermes ukrył bydło skradzione z jego bratem, Apollo. Jednakże ten ostatni dowiedział się i jako pokutę Hermes zaofiarował mu lirę wykonaną ze skorupy żółwia. Akwedukt Dojeżdząjąc do Pylos jadąc z kierunku Methoni, po lewej stronie widać fragment wodociągu, który dostarczał wodę do miasta do 1907 roku. Zbudowany zapewne w 1696 roku przez ówczesnych władców - Wenecjan. Niokastro (nowa twierdza) Skręcając w małą, boczną uliczkę, dochodzi się do nowej twierdzy. Twierdza jest zbudowana z wapienia i bloków kamiennych z Poros. Należy zajrzeć do muzeum. Tu jest nie/przyjemnie zimno (klimatyzacja). Można obejrzeć wiele interesujących obiektów, a zwłaszcza broni. Interesujące są liczne obrazy, które pokazują historię regionu i drogi do wyzwolenia. Potężne mury twierdzy osiągają wysokość osiem i pół metra i dają trochę cienia. W 1573 zamek został zbudowany przez Turków. Po 1686 Wenecjanie uzupełnili lub naprawili budowlę. Kościół Przemienienia Pańskiego, jest osadzony wewnątrz masywnych murów obronnych, został zbudowany przez Franków w stylu gotyckim i został przekształcony przez Turków w meczet. W latach 1828-1833 stacjonował tu oddział francuski. Później twierdza była greckim więzieniem. W latach 1941/44 twierdzę zajmowało wojsko, na początku wojska włoskie, później stacjonowali tu żołnierze niemieccy. Z północnej ściany zamku jest wspaniały widok na Zatokę Navarino i przybrzeżne wyspy Tsichli-Baba i Sphacteria. Pylos miasto Pylos, dawniej Navarino, to miasto z charakterem kontynentalnej wyspy i niepowtarzalnym lokalnym smakiem. Tu jest amfiteatr zbudowany na zboczach Mount Agios Nikolaos na południowym krańcu zatoki Navarino. Amfiteatr został w 1829 r. rozbudowany według planów francuskiego architekta i dowódcy sił ekspedycyjnych Maison. Miasto w kształcie podkowy tworzą rozmieszczone na stokach dwupiętrowe domy ulokowane przy wąskich uliczkach. Wokół placu w Pylos znajdują się liczne restauracje i tawerny, gdzie miejscowi i turyści mogą się zrelaksować. Wieczorem następuje ożywienie podczas licznych imprez w porcie lub gdy dzieci z Pylos przekształcają Plac Trzech Admirałów na boisko. Trzeba uważać na długie podania bo zawsze może być trafienie w kieliszek ouzo lub wina. Port Navarino Bay to największy naturalny port na zachodnim wybrzeżu Peloponezu. Służył jako port ale nie był zbyt ważny w przeszłóści. Główne wejście do zatoki jest na południe od wyspy Sfakteria. Jest szerokie na 1200 m i jest ograniczone małą wyspą Pylos i rafami. Mała wyspa Pylos ma 35 m wysokości klif z otworem, który wygląda jak gotycki łuk. Wycieczki z Pylos W Pylos na przystani można zarezerwować wycieczkę w ramach której można obejrzeć ptactwo zamieszkujące pobliską lagunę. Jeśli ma się szczęście, można nawet zobaczyć kameleona. Pomniki W chwili obecnej zabytki świadczą o historycznych wydarzeniach. Jest tu na przykład pomnik na Placu Trzech Admirałów w Pylos lub pomnik pamięci 59 poległych Rosjan na wschodnim wybrzeżu, w pobliżu kaplicy Panagoula. W Pylos stoi obok latarni morskiej pomnik francuskich żeglarzy. Pomnik angielskich marynarzy stoi na najmniejszej wyspie Chelonaki (mały żółw), która znajduje się w środku zatoki. Walki Spartan i Ateńczyków w 425 r. pne. Była to chyba jedyna przegrana wojsk Sparty podczas której Spartanie się poddali. Z inicjatywy strategów Demostenesa i Sofoklesa Ateńczycy postanowili rozpocząć działania zaczepne na terenie Peloponezu, aby zapobiec corocznym najazdom lacedemońskim na Attykę. Flota ateńska z zaokrętowanymi na pokładach hoplitami i lekkozbrojnymi wyruszyła w kierunku Kerkyry. W olicach półwyspu Pylos niekorzystne warunki pogodowe zmusiły Ateńczyków do przybicia do brzegu. Żołnierzy pod dowództwem Demostenesa wyokrętowano, flota odpłynęła. Na wodach Zatoki Navarino pozostało jedynie 5 trier ateńskich. Żołnierze ateńscy na Pylos ufortyfikowali przyczółek, tworząc bazę do działań na Peloponezie. Na wieść o desancie król spartański Agis przerwał operacje w Attyce i zawrócił operującą pod Kerkyrą flotę (43 triery). Ateńczycy osiągnęli tym samym zamierzone cele strategiczne, choć ateński przyczółek na Pylos został zablokowany bo wejścia do zatoki szachowała lacedemońska flota. Drogę lądową w głąb Peloponezu zagrodziła armia lacedemońska. Spartanie osadzili również załogę (420 hoplitów i ok. 500 helotów, pod dowództwem Epitadasa) na pobliskiej wyspie Sfakterii. 2 okręty ateńskie zdołały jednak wymknąć się i pośpieszyć z wezwaniem o pomoc. Pozostałe 3 triery Ateńczycy wyciągnęli na brzeg i otoczyli palisadą ? strzegło ich 60 hoplitów i lekkozbrojni. Przez dwa dni Spartanie bezskutecznie szturmowali pozycje ateńskie od strony lądu i od morza. Raniony został wówczas Brazydas, którego tarcza została potem użyta jako element pomnika zwycięstwa Ateńczyków. Powrót floty ateńskiej (50 okrętów pod dowództwem Eurymedona i Sofoklesa) zmienił sytuację ? po bitwie morskiej w Zatoce Nawarino (bitwa pod Sfakterią) Ateńczycy uzyskali panowanie na okolicznych wodach. Lacedemońska załoga na Sfakterii została odcięta. Ateńczycy zorganizowali blokadę wyspy (w sumie trwała ona 72 dni). Blokada okazała się jednak nieszczelna ? garnizon na Sfakterii był zaopatrywany przez lacedemońskich ochotników-pływaków, którzy pod wodą holowali za sobą na linach worki z żywnością. Aby rozstrzygnąć patową sytuację Demostenes zaplanował atak, który przeprowadził wraz z przybyłymi z Aten posiłkami demagog Kleon. Przebieg bitwy Żołnierze ateńscy (800 hoplitów, 1600 peltastów i łuczników) wylądowali przed świtem na Sfakterii, opanowali posterunek spartański na południowym krańcu wyspy i nacierali w głąb wyspy. Spartanie pod dowództwem Epitadasa wyruszyli im naprzeciw ze swego obozu, położonego w centrum wyspy. Spartanom nie udało się jednak zaatakować hoplitów ateńskich ? powstrzymali ich ateńscy łucznicy i peltaści, którzy zajęli pozycje na wzgórzach, na flankach ich szyku i razili ich z dystansu, unikając bezpośredniego starcia. W wyniku ostrzału dowódca Spartan Epitadas zginął, jego zastępca Styfon został ranny, Spartanie wycofali się na północny kraniec wyspy, do ruin fortu na klifie. Szturmy ateńskie na pozycje Spartan na forcie nie przynosiły rezultatów ? Spartanie bronili się cały dzień. Dopiero gdy messeński oficer przeprowadził oddział ateńskich lekkozbrojnych przez urwisko klifu na szczyt wzgórza na tyły pozycji spartańskich, otoczeni Spartanie, za zgodą dowódców armii na kontynencie, poddali się. Do niewoli ateńskiej dostało się 292 hoplitów, w tym 120 Spartiatów. Ateńskie straty wyniosły ok. 50 ludzi. Cleon i Demostenes spotkał się z dowódcą Spartan Styphon?em. Styphon prosił o przesłanie wiadomości na ląd, aby pozwolić wezwać pomoc. Ateńczycy odmówili i nie pozwolili żadnemu z uwięzionych na opuszczenie wyspy. Wyniki wojny wstrząsnęły greckim światem. Jak się wcześniej wydawało nikt nie mógł zwyciężyć Spartan, którzy nigdy się nie poddawali w walce. Teraz wielu spartańskich zakładników było w ręku Ateńczyków. Ateńczycy przedstawili ultimatum; każda inwazja na Attykę doprowadzi do zagłady więźniów. Po raz pierwszy od początku wojny, Ateńczycy mogli bezpiecznie uprawiać swoje uprawy na Pylos, Sphacteria zmieniła charakter wojny. W ciągu następnych kilku twała nadal wojna w której Ateny stają się powodem kolejnych zmagań. Kres ich osiaga się w 421 roku pne. na podstawie zawartego pokoju Nikiasz?a. Wyspy Tsichli Baba i Sphacteria Aby znaleźć się na pobliskich wyspach Tsichli Baba i Sphacteria należy wsiąść do łodzi i opłacić rejs. Łódź najpierw dobija do małej skalistej wyspy Tsichli Baba. Miejscowi nazywają je Fanari, od latarni, która na niej stoi. Dalej płynąc zbliżamy się do cieśminy zwanej Trypito. Miejscowi mówią, że jeśli przez cieśninę przepłynie kobieta w ciąży to zapewne urodzi syna. Wejście po stuczterdziestu stopniach prowadzących do góry Tsichli Baba nie jest łatwe. Na górze jest pomnik marmurowy na cześć Francuzów, którzy padli tutaj w bitwie. W pobliżu znajduje się nowa latarnia obok ruin starej wieży. Latarnia była doglądana nieprzerwanie do 1944 r. Niemieccy okupanci wysadzili latarnię. Nowa, znajduje się na metalowej ramie. Działa automatycznie i zasilana jest ogniwami słonecznymi. Na północy można zobaczyć wyspę Sphacteria. Ta 4-kilometrowa wyspa ma osłoniętą przystań na zachodzie. Na południowej stronie jest pamiątkowy kamień upamiętniający bitwę 1825 oraz grób, pokonanego w pojedynku, francuskiego oficera Alexis Mallet (1794/33). Na północ od pomnika jest grób Paula Bonaparte (1809-1827) bratanka Napoleona I. Będąc kadetem na fregacie Hellas postrzelił się śmiertelnie podczas czyszczenia broni. Dowódca nie chciał ciała wyrzucić do morza bez uprzedniego powiadomienia rodziny; więc umieścił ciało w beczce z rumem. Po dopłynięciu do Spetsai, przekazał feralną lufę mnichom na przechowanie a ciało w celu pochowania. Pięć lat później, po uprzedniej konsultacji z rodziną zmarłego, ciało przeniesiono na Pylos gdzie odbyły się ceremonie pogrzebowe. W 1920r. pasterze wykopali kości, ponieważ podejrzewali, że w grobie może być ukryty skarb. W wyniku rozkopania kości zostały rozrzucone. Zebrano części szkieletu, i ulokowano w Pylos. Następnie przeniesiono je do Muzeum Etnologii w Atenach. Po dobiciu do mola na wyspie Sphacteria można wejść w górę po stromym klifie do małego drewnianego kościoła Panagoula. Początki jego pochodzą z czasów bizantyjskich i został zbudowany przez zakonnicę. Kaplica została zniszczona w 1825 roku w czasie działań wojennych, a następnie odbudowana. Bardzo blisko jest również pomnik rosyjskich marynarzy. Można dalej popłynąć do miesca w którym spoczywa zatopiony turecki okręt. Obecnie można dostrzec rozproszone zarysy drewnianych belek. Chelonaki W centrum zatoki znajduje się wysepka Chelonaki (Mały Żółw), dawniej zwana Marathonisi. Na niej jest angielski pomnik marynarki (Naval Memorial). Laguna Divari zaczyna się tuż za zatoką. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa vivarium. W początku lat sześćdziesiątych ludzie zaczęli oczyszczać teren częściowo dla pozyskania gruntów rolnych. Podcza robót ziemnych napotkano na znaleziska z epoki mykeńskiej, hellenistycznej i późnego okresu hellenistycznego. Te wykopaliska potwierdzają pogląd, że zalew w okresie rozkwitu Pylos (2.w.n.e.) nie istniał i że laguna utworzyła się później. Mykeński Pałac Nestora.

Obiekty w poliżu