2340 ANGELOKASTRO ZAMEK KORFU CORFU KERKIRA

WP 1

Najistotniejsze parametry

  • Udogodnienia plażowe:
    na dobrym poziomie
  • Typ obiektu
    Forteca = twierdza
  • Obciązenie
    średnie
  • Cień
    częściowy
  • Restauracja
    tak
  • Cafe
    tak
  • Sklep
    nie
  • Dojazd
    długi - męczący
  • Dostęp
    trudny
  • Otoczenie
    wysokie wzgórza
  • Przestrzeń
    częściowo osłonięta od wiatru
  • Plaża dobra dla:
    młodych

Opis

2340 ANGELOKASTRO ZAMEK KORFU CORFU KERKIRA

39.679522, 19.686312

Dokładna data budowy twierdzy Angelokastro nie jest znana. Nazwa – Zamek Anioła, pozwala przypisać jego powstanie Michałowi I Angelos Dukas Komnen założycielowi dynastii Despotatu Epiru. To średniowieczne greckie państwo wchodziło w skład Imperium Bizantyńskiego i w latach 1220-40. W 1214 roku Michał I odebrał Korfu Wenecjanom i wyspa stała się jednym z ważnych, pod względem strategicznym, punktów panującego rodu. Zamek powstał na wysokiej skale (300 m), w miejscu gdzie umocnienia istniały jeszcze w epoce wczesnego Bizancjum ( V/VI w.). Widok ze skały pozwalał kontrolować obszerne fragmenty lądu i morza. Gdy w 1231 r. na tronie Despotatu Epiru zasiadł nieślubny syn Michała I, Michał II Dukas Komnen, ufortyfikowania na szczycie góry uległy znacznej rozbudowie. Warownia, którą Michał II na cześć swego ojca nazwał Angelokastro, weszła w skład trójkąta obronnego wyspy. Twierdza Angelokastro ochraniała północny zachód wyspy, Zamek Gardiki – południową część Korfu, а Twierdza Kassiopi – północno-wschodnią. Najwcześniejsze pisemne wzmianki na temat warowni można spotkać w dokumencie z 1272 r., w którym to przedstawiciele dynastii andegaweńskiej zwą ją Castrum Sancti Angeli (Zamek Świętego Anioła). Wyspę i zamek przejął Giordano di San Felice w imieniu Karola I z Neapolu, króla Angevinów. Angevinowie okupowali Korfu od 1267 do 1386 r., a dokument związany z ich przejęciem twierdzy jest najwcześniejszym pisemnym potwierdzającym istnienie zamku. Po morderstwie neapolitańskiego króla Karola III z Andegawenów władzę nad wyspą przejęli Wenecjanie. W 1386 r. zamek był w bardzo dobrym stanie. Od 1387 r. warownia Angelokastro na kilka wieków stała się ostoją weneckiego panowania na wyspie, będąc oficjalną rezydencją gubernatora Wysp Jońskich i dowódcy floty weneckiej stacjonującej na Korfu. Początkowo władza nad twierdzą spoczywała w rękach oficera wyznaczanego przez Republikę Wenecką, lecz ostatecznie zamieszkująca wyspę szlachta uzyskała zgodę na to, by kasztelan był wybierany przez radę miasta z grupy okolicznej arystokracji. Znaczenie twierdzy powodowało, że środki na remont bądź odbudowę twierdzy udzielane były przez Wenecjan. Na tarasie strażniczym w razie niebezpieczeństwa zapalane były ogniska ostrzegawcze, które można było dostrzec z portowego miasta Kerkyra (Corfu). Twierdza Angelokastro niejednokrotnie udowadniała swą przydatność, niezachwianie znosząc długotrwałe oblężenia i zaciekłe szturmy. W 1403 roku w niedalekiej odległości od Paleokastritsy dobili do brzegu Genueńczycy, którzy pierwotnie zmierzali do Ziemi Świętej, by przyłączyć się do wyprawy krzyżowej. Ok. 10 tys. najemników pod komendą francuskiego dowódcy Jeana II Le Maingre (znany jako Boucicault) przez. rok starało się zdobyć Twierdzę Angelokastro.Wszystkie ich próby okazały się nieskuteczne. W 16 w. zagrożeniem dla wyspy zaczęło być Imperium Osmańskie. Flota turecka kilkukrotnie starała się zdobyć Korfu. Pierwsza poważna próba zdobycia Korfu miała miejsce w 1537 r. W tym czasie sułtan Sulejman Wspaniały wszczął wojnę przeciwko chrześcijanom w strefie śródziemnomorskiej, w trakcie której dowódca floty osmańskiej Hajraddin Barbarossa z 25-tysięcznym wojskiem dobił do brzegów Korfu. Osmanie wylądowali w zatoce Govino, (dzisiejsza Gouviia) i ruszyli w kierunku miasta Korfu, niszcząc wioskę Potamos. Stary Fort, jedyna fortyfikacja miasta Korfu w tym okresie i Angelokastro były dwoma miejscami na wyspie, które nie znajdowały się wówczas w rękach najeźdźców. Około 3 tysięcy mieszkańców okolicznych osad schroniło się w murach Angelokastro, pomagając zamkowemu garnizonowi odpierać osmańskie ataki. Mimo czterokrotnego ponawiania prób opanowania twierdzy, zamek pozostał niezdobyty. Liczne osady i miasta zostały rozgrabione i spalone, а ich mieszkańcy wzięci do niewoli. W mieście Korfu słabsze grupy ludności cywilnej, kobiety, dzieci i osoby starsze, zwane przez Wenecjan inutili (bezużyteczne), nie zostały wpuszczone do fortecy musiały pozostać poza jej murami. Turcy zabili wielu spośród nich lub zniewolili. Takie działanie Wenecjan spowodowało trwałe oburzenie mieszkańców i utratę wiary w skuteczność środków obronnych Wenecji. Wzmianka o męstwie obrońców twierdzy pojawia się natomiast w pracy włoskiego uczonego, historyka, geografa i biografa Paolo Giovio pt. «Historia moich czasów», wydanej w 1552 r. Nowa próba zajęcia Korfu została podjęta przez Osmanów w 1571 r., kiedy to nieudane oblężenie Twierdzy Angelokastro pokrzyżowało plany admirała Uluch Ali. Postanowił zdobyć Kerkyrę. Obrońcy Angelokastro zdążyli przygotować zasadzkę na osmańskie wojska. Zgromadzili ogromne głazy, które zepchnęli w dół w momencie, gdy Osmanie przechodzili przez wąską dolinę. Nietypowy atak zakończył próbę osmańskiego zajęcia wyspy. W trakcie wojny wenecko-tureckiej w latach 1714-18 r. miało miejsce Drugie Wielkie Oblężenie Korfu. W okresie tym Twierdza Angelokastro nie była atakowana. Pod koniec 18 w., kiedy to Republika Wenecka została pokonana przez armię napoleońską, Twierdza Angelokastro, trafiła w ręce Francuzów. Przez pewien czas warownia wykorzystywana była przez nowych gospodarzy w charakterze punktu obserwacyjnego. Po zakończeniu wojen napoleońskich wyspa Korfu, z innymi Wyspami Jońskimi, przeszła pod protektorat Wielkiej Brytanii. W okresie zwierzchnictwa brytyjskiego zamek Angelokastro, utracił i swe znaczenie, został porzucony i stopniowo popadał w ruinę.

WSPÓŁCZESNY STAN RUINY

Podejście do zamku prowadzi do wewnętrznej wieży warownej. Przed samym wejściem w skale wykuto siedem kurhanów z sarkofagami. Tutaj można dostrzec ruiny kwater garnizonu. Do zamku wchodzi się bramą ponad którą znajduje się inskrypcja informująca, że w 1734 r. zamkiem władał kasztelan Alosios Renginis. Po przekroczeniu bramy, na najwyższym punkcie zamku zobaczyć można ruiny kościoła Archanioła Michała. Zbudowano go w miejscu wczesnochrześcijańskiego trzynawowego kościoła. Blanki zamku przetrwały tylko po północno-wschodniej stronie zamku. We wschodniej części zamku wykuto w skale kaplicę Świętego Kyriaki. Kaplica służyła przez pewien czas jako pustelnia. W kaplicy zachowały się malowidła najprawdopodobniej z XVIII w. Wspomniany Kościół wykorzystywany był później jako kwatera wojskowa i posiadał własne podziemne cysterny na wodę. W kościele podczas badań archeologicznych znaleziono dwie płyty z krzyżami bizantyjskimi stanowiące fragment balustrady wcześniejszego kościoła. Na terenie zamku znajdują się łącznie trzy cysterny na wodę. Obejrzeć można zagadkowe doły wydrążone w skale, które wielkością i kształtem przypominają kształt leżącego ciała człowieka. Nie jest wyjaśniona ich dokładna funkcja, ale według mieszkańców wyspy, to właśnie w tych dołach torturowano schwytanych piratów, którzy leżąc w nich, w wielkich męczarniach umierali na słońcu. Bizantyjskie ruiny znaleziono podczas badań archeologicznych w lokalizacji Patima (w pobliżu Angelokastro), co wskazuje na istnienie osady w tym obszarze. Na terenie dolnego zamku istnieje jeszcze kaplica Agios Ioannis. Mała brama istniała również po stronie południowej. Po zachodniej stronie znajduje się cmentarz z siedmioma grobami przypominającymi sarkofagi, wykutymi w skale w kształcie ludzkiego ciała.

Oprócz możliwości obejrzenia pozostałości zamku, niewątpliwą zaletą w podróży do Angelokastro jest możliwość podziwiania niezwykłych widoków. Ze szczytu rozciąga się zapierający dech w piersiach widok na całą zachodnią część wyspy. Jak na dłoni widać zatokę Paleokastritsa a w oddali charakterystyczną wysepkę Vrachonisida Kolyviri 39.636944, 19.727222, o której legenda głosi, że jest skamieniałym statkiem Odyseusza. Dziś otoczenie wysepki jest cenionym miejscem do nurkowania dzięki urozmaiconym podwodnym formom skalnym.

.

JAK DOJECHAĆ?

Ze stolicy wyspy należy dojechać do Paleokastritsy, a stamtąd skręcić w stronę Lakones i Makrades. W Makrades trzeba skręcić do Krini i dalej jechać zgodnie ze znakami na parking.

Resztę drogi trzeba pokonać na piechotę po brukowanych stopniach. Dojście do ruin zamku zajmuje kilkanaście minut i jest dość strome i nasłonecznione. Widok z zamku zrekompensuje ten wysiłek.

Od 2018 r. obowiązuje opłata za wstęp w wysokości 2 euro. Zamek jest zamknięty w środy.

opracował

Krzysztof Krasiński

mail

krasin111@wp.pl

http://greckirelaks.pl/

ponad 2000 opisów greckich plaż i innych obiektów

Obiekty w poliżu