2253 NAFPAKTOS MIASTO GRECJA KONTYNENTALNA

wp1

Najistotniejsze parametry

  • Rodzaj plaży:
    piasek i kamienie
  • Charakt. Dna:
    piasek i kamienie
  • Udogodnienia plażowe:
    na dobrym poziomie
  • Typ obiektu
    Miasto
  • Obciązenie
    duże w sezonie wakacyjnym
  • Cień
    częściowy
  • Restauracja
    restauracja w zasięgu
  • Cafe
    tak
  • Sklep
    sklep w zaięgu spaceru
  • Dojazd
    bardzo łatwy
  • Dostęp
    bardzo łatwy
  • Otoczenie
    miejskie (liczne zabudowania)
  • Przestrzeń
    częściowo osłonięta od wiatru
  • Plaża dobra dla:
    wszystkich

Opis

2253 NAFPAKTOS MIASTO GRECJA KONTYNENTALNA

38.392738, 21.828745

Miejscowość położona 15 km od Patras, po drugiej stronie Zatoki Korynckiej. To malownicza, spokojna miejscowość, jedno z najpiękniejszych średniowiecznych miast w Grecji. Wybrzeże jest pełne restauracji, kawiarni i klubów nocnych. Atrakcyjność podnosi romantyczny zamek (patrz zakładka Nr 2256) na szczycie wzgórza porośniętego lasem sosnowym, liczne plaże (patrz zakładka Nr 2255) oraz interesujące otoczenie (patrz zakładka Nr 2254). Miejscowość ma mały port pamiętający czasy weneckie, otoczony murami obronnymi. W lecie przypływają tu nowoczesne jachty cumujące obok skromnych łodzi miejscowych rybaków.

HISTORIA

Nafpaktos przeżyło wiele historycznych momentów, kluczowych dla Grecji, chrześcijaństwa i kultury europejskiej. Grecka nazwa miasta oznacza "miejsce służące do budowy okrętów". Zgodnie z legendą znajdowała się tu stocznia, dzięki której Heraklidzi (Iraklianie, Dorowie) przeprawili się na Peloponez. Znamienną pamiątką z odległych czasów jest Posąg Nike o którym w dalszej części opisu. Strategiczna pozycja Nafpaktos w Zatoce Korynckiej była powodem, dla którego stało się przyczyną rywalizacji wśród potężnych miast i państw w całej historii. Starożytne pisma świadczą o tym, że Nafpaktos było centrum sporu w starożytnej Grecji i odegrało znaczącą rolę w konfederacji etolskiej, Lokri, Aten, Messyny, Achai, Teb, Macedonii i Aetolii. W trakcie I wojny peloponeskiej, w 454 r. pne., miasto objęli Ateńczycy, osiedlając tu mieszkańców Mesenii wygnanych przez Spartan po III wojnie meseńskiej. Port stał się ważną bazą operacyjną Aten, by po ich klęsce u ujścia Ajgospotamoj, powrócić do Lokrydy - państwa w centralnej Grecji. Wkrótce potem Nafpaktos padło łupem Achajów. W r. 338 r. pne. Filip II Macedoński odebrał miasto Achajom, zmusił ich do ukarania śmiercią własnej załogi wojskowej, a miasto przekazał Etolom, którzy wcielili je do swojego związku. W tym okresie Nafpaktos było największym portem związku ze stolicą Thermon. Niefortunne sojusze doprowadziły do upadku związku. W 191 r. Naupaktos zostało oblężone przez Rzymian, a później włączone do rzymskiej kolonii Patras wraz z innymi miastami zachodniego Lokris. Podczas Pax Romana Naupaktos nieco podupadło ale nadal stanowiło ważny port i węzeł lądowych i morskich szlaków Imperium Rzymskiego. Fakt ten potwierdzają odkrycia archeologiczne ujawniające w pełni zorganizowane miasto z drogami publicznymi i budynkami prywatnymi, wszystkie zbudowane w czasach rzymskich w centrum miasta, w pobliżu miejsca, w którym dziś znajduje się pierwsza szkoła podstawowa. Później Nafpaktos stało się ważnym miastem Imperium Bizantyjskiego, ponieważ było portem, który łączył Konstantynopol z Włochami i resztą Europy. Wczesne miasto bizantyjskie funkcjonowało na tym samym obszarze, co starożytne, o czym świadczą liczne wykopaliska z ostatnich dziesięcioleci. Jego centrum znajdowało się na południowy wschód od obecnego miasta, w dzielnicy Ovrio-laka oraz w południowo-wschodniej części wybrzeża, gdzie odkryto ślady budynków, potwierdzających bogactwo miasta i jego znaczenie. Są tu fundamenty wspaniałych kościołów, w tym nieudostępnionej, wczesnochrześcijańskiej bazyliki z pięcioma nawami (przy ulicy Pharmaki), a także rozległe kompleksy kąpielowe i luksusowe wille z mozaikowymi posadzkami, wykańczane marmurowymi obrzeżami i płaskorzeźbami. Mury obronne miasta były remontowane za panowania Justyniana, ale w 553 r. miasto zostało zniszczone przez trzęsienie ziemi. Ucierpiało także z powodu najazdów różnych plemion (Wizygoci, Hunowie, Normanowie, Słowianie, Syrakuzy, Bułgarzy i Awarowie VI-X w.). W efekcie nabrzeżne części miasta były stopniowo porzucane. Na początku X w. za czasów panowania Konstantyna VII Porfirogenity (945-959 r.) miasto staje się stolicą nowo powstałego obszaru Nikopolis. Ze względu na nową rolę administracyjną i kościelną miasto zostaje otoczone nowym silnym murem obronnym. W XII w. Naupaktos wkracza w okres rozwoju. Staje się centrum wymiany handlowej (arabski geograf Al-Idrisi). Benjamin z Tudela (Navarra), w trakcie swojej, wieloletniej podróży w 1165 r. doliczył się 100 żydowskich kupców w mieście. Wybitne postacie Naupaktos tego okresu: metropolita, pisarz, poeta i orator Constantine Manasses (1175-1187), Andreas Tziros (1187-1199) i Joannis Apokaukos (1199-1233) świadczą o wysoko zaawansowanym życiu kulturalnym, duchowym i politycznym. Miasto znalazło się w centrum uwagi po 1204 r., kiedy należało do Księstwa Epiru. W tym czasie arcybiskup Nafpaktos, późniejszy arcybiskup Arta, wspomniany Ioannis Apokaukos odegrał znaczącą rolę w kościelnej i politycznej historii Księstwa. W czasie wypraw krzyżowych, na przełomie XII i XIII w., Naupaktos ucierpiało z powodu najazdów piratów, głównie z Zachodu. Naupaktos zostaje włączone do posiadłości weneckich, ale bizantyjski przywódca Michał I Komnenos (1204-1215), założyciel nowego autonomicznego Despotatu Epiru, wkrótce zdobywa miasto (1210 r.). Miasto staje się główną bazą morską i najbardziej wysuniętym na południe punktem tego Despotatu. Staje przeciwko frankońskim przywódcom Peloponezu i Salony. Jest również ważnym ośrodkiem religijnym. Relacje z tego okresu metropolity Jana Apokaukosa opisują życie codzienne na początku XIII w., a zwłaszcza wielokrotne najazdy Franków z Peloponezu. W 1294 r. król Neapolu Karol II aranżuje małżeństwo swego syna i następcy Filipa I d,Anjou, księcia Taranto, z księżniczką Thamarem, córką Nikeforosa I przywódcy Despotatu Epiru. Akt ten miał na celu sojusz z Epirem. Księżniczka otrzymała w wianie Naupaktos, Angelokastro, Vlochos, Vonitsę i Vrachori (mod. Ag-rinio). Nowy władca Naupaktos zorganizował budowę umocnień i założył w mieście mennicę, która biła monety tornese. Od 1361 r. Albańczycy kierują się stopniowo do zachodniej części Grecji. Po pokonaniu armii Despotatu Epiru w 1380 r. albański przywódca John-Gino Bua Spata staje się w końcu władcą Naupaktos. Albańczycy przekazują Naupaktos Wenecjanom w 1407 r. Miasto stało się centrum handlowym, które konkurowało z Patras. W tym okresie zamek został odrestaurowany i objął dzisiejszy obszar. Wenecjanie, widząc zagrożenie tureckie, wzmacniają obronę, projektując i wznosząc wysokie mury miejskie i przekształcają je w twierdzę zwaną przez nich Lepanto. Po opanowaniu Patras przez Konstantyna Palaiologa, przywódcę bizantyjskiego Despotatu Morea, w 1430 r. Wenecjanie przenoszą działalność handlową zachodniej Grecji do Naupaktos. Dzięki temu miasto staje się znaczącym centrum politycznym i gospodarczym. W 1458 r. Mehmed Zdobywca bezskutecznie oblegał miasto, które pozostało w rękach weneckich. Pomimo rosnącej presji Osmanów Wenecjanie skutecznie bronili miasto w takcie oblężeń w latach 1462-63, 1467 i 1477. Bayezid II z turecką flotą zmusił Wenecjan do poddania miasta w 1499 r. Po zajęciu miasta Turcy zbudowali dwa forty przy wejściu do Zatoki Korynckiej, Rio i Antirrio, zwanych „małymi Dardanelami”. Ciągła ekspansja Osmanów zmusiła przywódców krajów europejskich do zjednoczenia się, aby stawić czoła zagrożeniu. Po wielu zabiegach udało się papieżowi Piusowi V stworzyć Świętą Ligę (Sacra Liga Antiturca:. Hiszpania, Wenecja, Rzym, Sabaudia, Malta i niektóre inne państwa włoskie). Liga zjednoczyła się w świętej krucjacie, w celu powstrzymania ekspansji Turków. Chrześcijańska flota z Don Juanem Księciem Hiszpanii, bratem króla jako admirałem floty, starła się z osmańską flotą dowodzoną przez  Moezin Zante Ali Pasza. Do bitwy morskiej doszło 7 października 1571 r. w pobliżu ujścia rzeki Achelous w pobliżu wyspy Echinades (patrz zakładka Nr 2257). Historyczną bitwę nazywa się bitwą pod Lepanto. To była największa w dziejach bitwa morska okrętów poruszanych wiosłami. Zwycięstwo floty chrześcijańskiej było kamieniem milowym dla dalszego rozwoju zachodniej cywilizacji. A jednak po bitwie powstało zamieszanie które wielu piratów z basenu Morza Śródziemnego wykorzystało, przekształcając Nafpaktos w „mały Algier". Później nastąpił pierwszy okres okupacji osmańskiej, który trwał od 1499 do 1687 r. Miasto zachowało swoje znaczenie handlowe, a zwłaszcza strategiczne. Głównym źródłem informacji jest osmański podróżnik Evliya Çelebi. Władza osmańska została przerwana w 1687 r., kiedy miasto zostało ponownie opanowane przez Wenecjan pod dowództwem generała Morosinii (wspieranych przez austriackich sojuszników). Nastąpił drugi krótki okres rządów weneckich (1687-1701). Wenecjanie ponownie naprawiali mury miejskie. Na podstawie Traktatu zawartego w Karlowicach w 1699 r. Nafpaktos, wśród innych weneckich posiadłości, zostało ponownie przyznane Osmanom. Nafpaktos stało się turecką bazą wojskową ze względu na silne fortyfikacje. 21 maja 1821 r. flota grecka atakowała miasto, a armia osmańska broniła się w zamku. Po nieudanej próbie kapitulacji Antirrio, grecka armia pod dowództwem Giorgosa Anemoyannisa Paxinou próbowała podpalić statki osmańskie. Ataki się nie powiodły i Grecy wycofali się z obszaru Naupaktos. Pod koniec 1828 r. gubernator Giannis Kapodistrias skierował Kitsosa Tzavellasa przeciwko Turkom z Roumeli (górzysty region między Nafpaktos i Tebami). W marcu 1829 r. wojska greckie zablokowały zamek Naupaktos od strony morza. 18 kwietnia 1829 r. władze osmańskie podpisały traktat dotyczący Naupaktos, a miasto zostało przejęte przez państwo greckie. Po uwolnieniu miasta Augustine Kapodistrias, brat gubernatora Kapodistriasa, jako zastępca gubernatora, podjął szerokie działania w zakresie organizacji administracji i wojskowości. Piąte Zgromadzenie Narodowe w 1832 r. postanowiło przyznać w rejonie Nafpaktos domy i ziemię około 500 rodzinom z Epiru i Souli. Wśród docenionych była rodzina zasłużonego Kitsosa Tzavellasa, która osiedliła się w mieście.

POZOSTAŁOŚCI NAFPAKTOS BIZANTYJSKIEGO

Ostatnie wykopaliska przyniosły bogate znaleziska pochodzące z okresu bizantyjskiego (IX-XII w.). Pozostałości bizantyjskie znajdują się szczególnie we wschodniej części miasta, poza średniowiecznymi fortyfikacjami, ale wciąż w obrębie starożytnego miasta. Jak wspomniano pozostałości rozległej bazyliki znajduje się przy ul. Pharmaki. Wielkie wymiary kościoła skłoniły archeologów do przekonania, że jest to kościół Theotokos (gr.: Matka Boża), o którym wspomina Ioannis Apokafkos, biskup Nafpaktos w swojej pracy literackiej (1204-1232). Jeśli to jest prawda, to kościół został zbudowany w V w., posiadał pięć naw i prawdopodobnie został zniszczony podczas trzęsienia ziemi. Pozostałości dalszych bazylik, dużych łaźni 38.395454, 21.828427 i budynków użyteczności publicznej zostały odkryte pod fundamentami nowoczesnych budowli. Tak jest także w przypadku nowoczesnego kościoła metropolitalnego św. Demetriusza, zbudowanego na szczątkach, które mogły należeć do bizantyjskiego kościoła. Teren kolejnego bizantyjskiego kościoła, poświęconego św. Jerzemu, mógł zostać zabudowany przez meczet Vezyr w górnym mieście. Znajdujący się poza zachodnią częścią ufortyfikowanego miasta kościół cmentarny św. Stefana z 1849 r. zawiera pozostałości bizantyjskiej budowli: fragment muru i absydę. Zniszczony został bizantyjski kościół św. Cyryla, położony na północny zachód od zamku. Pozostałości świadczą o rozkwicie wczesnego bizantyjskiego miasta.

POZOSTAŁOŚCI NAFPAKTOS OSMAŃSKIEGO

Pozostałości osmańskie miasta również nie zachowały się w najlepszym stanie. Pierwszy meczet Fetiye Camii (Meczet Kapitulacji lub Podboju) 38.392566, 21.829785 został zbudowany w 1499 r. przez Sułtana Wadżazita Velisa (Beyazita II Veli). Budynek meczetu znajduje się po lewej stronie portu Nafpaktos. Jest to duża, kwadratowa budowla, do której można wejść poprzez potrójną sklepioną stoję wejściową. Budynek przykrywa duża kopuła, która spoczywa na czterech łukach w ścianach. Podłoga została wyłożona płytkami ceramicznymi, z których część jest widoczna do dziś. Odwiedzający mogą zobaczyć muszlę Mihrab, a także podstawę minaretu. Ujęcie źródła znajduje się po prawej stronie wejścia. Fetiye Camii został odrestaurowany (1999-2001 r.) przez Ministerstwo Kultury i służy do prezentacji wystaw czasowych i organizacji innych wydarzeń kulturalnych. Kolejnym dziełem okresu otomańskiego jest przebudowana Zachodnia Brama, główne wejście do dolnego miasta. Początkowa brama zbudowana była przez Wenecjan, z dwoma wejściami ustawionymi pod kątem prostym. Została wzmocniona w okresie osmańskim imponującym prostokątnym bastionem, uzupełnionym zamykaną pułapką. Brama opatrzona jest turecką inskrypcją na której widnieje data 1714 r. Napis nawiązuje do programu przebudowy za sułtana Ahmeta III (1703-1730) stanowiącego fragment projektu modernizacji twierdz w zachodniej Grecji w przeddzień wojny z Wenecją. Kilkanaście domów osmańskich można zobaczyć w różnych częściach miasta. Budowa domów z fontannami była niezbędna ze względu na konieczność zasilania wodą bieżącą niezbędną do codziennego życia. Woda była doprowadzona przez system rur ułożonych pod ziemią.

REZYDENCJA BOTSARIS 38.392942, 21.826760

Idąc brukowanymi uliczkami od portu na północ, bezpośrednio za Zachodnią Bramę, dochodzi się do Wieży Botsaris. Faktycznie wieża składa się z dwóch budynków, powstałych w XV i XVI w. Odrestaurowany budynek był niegdyś siedzibą administracji otomańskiej (saray 1668 r.). Po wyzwoleniu Naupaktos w budynku mieszkał Augustine Kapodistrias i generał Notis Botsaris z miasta Souli, uhonorowany tak przez króla Otto. Dziś w wieży znajduje się „Fundacja Demetriusza i Aigli Botsari” przedstawiająca stałą ekspozycję kopii obrazów, map i szkiców związanych z bitwą pod Lepanto.

PORT

Mały port Naupaktos, w kształcie podkowy, jest najbardziej charakterystycznym zabytkiem miasta. Zachowuje znakomicie formę ufortyfikowanego średniowiecznego portu. Port był już broniony murami w starożytności, o czym zaświadcza Thucidides. Strategiczną potrzebę umocnienia portu handlowego i wojskowego została dostrzeżona przez Wenecjan. Wzniesienie murów portu datuje się na pierwszy okres wenecki. Zbudowano je bezpośrednio na obu falochronach portowych. Podobnie jak mury miejskie, składają się ze spadzistej podstawy (scarpa), odpornej na działanie ostrzału z broni palnej. Wejście do portu jest wzmocnione przez dwa silne półcylindryczne bastiony. Istnieją dowody, że między nimi rozciągano łańcuch uniemożliwiający wejście do portu nieprzyjacielskich okrętów. Ściana ma grubość od 2,5 do 3,5 m. Została zbudowana z wapienia, szarozielonego piaskowca związanych zaprawą, podczas gdy większe, grubo ociosane bloki wapienne zostały użyte na powierzchni zewnętrznej. Wypełnienie między dwoma ścianami składa się z mniejszych kamieni. Ściana jest zwieńczona korytarzem i krenelażem, szerokości ok. 1 m. Weneckie blanki są w kształcie litery M. W niektórych miejscach pozostawiono luki umożliwiające wykorzystanie armat. Sklepiona Brama Morska jest uzupełniona pułapką odcinającą możliwość wycofania się atakujących (dziura mordercza). Umocnienia portowe były wielokrotnie odnawiane w obu okresach osmańskich. Krenelacja została naprawiona nowymi blankami, które są prostokątne i trójkątne. Nad Bramą Morską dodano wartownię ze stożkowym dachem. Kolejna wartownia z dachem w kształcie piramidy została umieszczona we wschodniej części portu. Funkcjonowała ona do niedawna jako latarnia morska. Pięć strzelnic armatnich otwarto w podstawie ściany zachodniej. Zachodni bastion wieży został przebudowany, ponieważ w XIX w. był wykorzystywany jako miejsce poboru opłat. Tutaj znajduje się pomnik bohatera rewolucji greckiej, Yorgosa Anemoyannisa, który próbował spalić turecką flotę w Naupaktos. Cała wschodnia część murów została poważnie uszkodzona w wyniku współczesnej działalności budowlanej.

REZYDENCJA TZAVELLA

Na południe od Vezyr Camii, tuż nad charakterystycznym zegarem 38.394098, 21.828935 znajduje się rezydencja Tzavella. Była rezydencją rodziny Souli. Członek tej rodziny, Nikolos, był pierwszym burmistrzem wyzwolonego miasta Naupaktos. Jest to dwupiętrowy budynek z kamienia, charakterystyczny dla architektury ludowej. Ma częściowo zadaszony balkon wysokie ogrodzenie. Został on przekazany przez rodzinę Tzavella Ministerstwu Kultury i odrestaurowany w latach 1996–1998. Został oznaczony jako historyczny budynek i mieści biura 22 Ephorate of Antiquities.

MIASTO DZIŚ

Miasto zamieszkuje ok. 15 tys stałych mieszkańców. Niewielki port dzieli rozległą plażę na dwie części zachodnią Psani i wschodnią Grimpovo (Gribovo)( patrz zakładka Nr 2255). Plaża Psani, o długości 1. km, obsadzona jest dużymi drzewami, przy których funkcjonują luksusowe sklepy. Piękna plaża miejska Gribovo, wyróżnia się ogromnymi platanami, nowoczesnymi hotelami, kawiarniami i restauracjami.

NA PÓŁNOC OD PORTU

W pobliżu portu znajduje się stara dzielnica Stenopazaro, stanowiąca niegdyś miasteczko targowe, w którym kwitł tradycyjny handel. Główną ulicą jest Kannagou i prostopadła do niej Sismani na końcu której znajduje się katedra św. Dymitra i pobliski ratusz 38.393948, 21.830667.

Po drugiej stronie ratusza znajduje się dwór autora Georgiosa Athanasiadis-Nova z rozległym ogrodem. W niewielkiej odległości od ratusza znajduje się biblioteka publiczna Papacharalambos i sąd w Nafpaktos. Biblioteka mieści się w neoklasycznym budynku, który został zbudowany w 1955 r. przez dobroczyńcę miasta Dimitriosa Papacharalambosa 38.394896, 21.830310. Jest to jedna z najlepiej zorganizowanych bibliotek publicznych w kraju z ponad 50 tys. voluminów. Zawiera część kolekcji Yiannis Vlachoyiannis (Vlachogianissi). Jest tu wypożyczalnia książek czynna od poniedziałku do soboty od 08:00 do 14:30 oraz w środowe popołudnia w miesiącach letnich. Skromny pomnik Vlachogianissi można zobaczyć na placyku przy katedrze w m 38.393633, 21.830067.

PLAC DIMOS FARMAKIS

38.394812, 21.833846

Farmaki 4/Leof. Athinon

Przy placu Dimos Farmakis w centrum miasta znajdują się tradycyjne kawiarnie i restauracje. Obok placu znajduje się renomowane prywatne muzeum Farmakis Muzeum eksponujące artefakty z okresu walk wyzwoleńczych 1821 r. Można obejrzeć białą broń i pistolety, dokumenty, fotografie i rzadkie materiały z okresu II wojny światowej. Muzeum Farmakis otwarte od poniedziałku do piątku od 10:00 do 13:00.

Tel. 2634027084

SANKTUARIUM ASKLEPIOSA 38.394212, 21.838795

Leof. Athinon 42/Asklipiou

Ruiny są słabo zachowane i trudno dostępne.

DALEJ NA PÓŁNOC OD PORTU

W okolicach Tzami, dziś placu Jana Vlachogiannisa z kamienną fontanną, znajdują się ruiny tureckiego meczetu i ruiny łaźni tureckiej 38.395451, 21.828391.

UPAMIĘTNIENIE ZWYCIĘSTWA POD LEPANTO

W zachodniej części portu znajdują się dwa posągi bohaterów, które przypominają o zdarzeniach morskich w długiej historii miasta. Pierwszym z nich jest słynny hiszpański pisarz Miguel de Cervantes (1547-1616), który w wieku 23 lat brał udział we wspomnianej bitwie pod Lepanto. W trakcie walk stracił lewą rękę. Drugim jest wspomniany Anemogiannis George (1796-1821), który w maju 1821 r. bezskutecznie próbował spalić turecką korwetę, co spowodowało jego męczeńską śmierć.

Na pamiątkę bitwy u wejścia do portu Nafpaktos organizowane są imprezy typu światło i dźwięk zwykle z udziałem kilku żaglowców i wielu aktorów, odtwarzająca sceny bitwy i promująca w ten sposób ruch turystyczny. Wskazówka: Należy zająć wczesnym wieczorem dobre miejsce do obserwacji ponieważ później okolice portu się zapełnią.

POSĄG NIKE

Przepięknego posągu Nike (zwycięstwo) nie ma w Nafpaktos ale łączy się z tym miastem w sposób nierozerwalny. Posąg został wyrzeźbiony przez Paioniosa z Mendi na Chalkidiki, jako wotum dziękczynne Nafpaktian i Messeńczyków po ich zwycięstwie nad Spartanami na wyspie Sfaktiria w 421 r. pne. Uważany jest za arcydzieło rzeźby starożytnej Grecji. Monumentalna statua ma 10,92 metra wysokości i przedstawia skrzydlatą boginię, eteryczną, promienną i pełną życia, gdy schodzi z góry Olimp, aby ogłosić zwycięstwo obu sprzymierzeńców. Cienka szata przylega do jej ciała, dzięki czemu widać idealne kształty jej ciała. Po raz pierwszy w historii rzeźby greckiej przedstawiono iluzję latania. Skrzydła, peleryna oraz twarz posągu zostały niestety zniszczone. Statua Nike została znaleziona w 1875 r. w Olimpii podczas wykopalisk archeologicznych i jest eksponowana w tamtejszym muzeum.

MITY

Rzeka Evinos wzięła nazwę od króla Evinosa, który utonął w jej wodach goniąc Ida, który porwał jego córkę, księżniczkę Marpissę. Szczegóły patrz zakładka Nr 2258.

ZAMEK

Zamek Nafpaktos (patrz zakładka Nr 2256) powstał na miejscu starożytnego akropolu na wysokim wzgórzu. W 553 r. Nafpaktos zostało zniszczone przez trzęsienie ziemi. Swoją obecną formę zamek zawdzięcza głównie Wenecjanom.

BITWA POD LEPANTO

W okolicy Nafpaktos w 1571 r. miała miejsce wielka bitwa morska, (bitwa pod Lepanto patrz zakładka Nr 2257). Siły morskie Imperium Osmańskiego zostały prawie całkowicie zniszczone przez połączone siły papieskie, hiszpańskie, habsburskie i weneckie.

NAFPAKTOS OKOLICA GRECJA KONTYNENTALNA

(patrz zakładka Nr 2254).

W górach otaczających Nafpaktos, można odwiedzić wioski ze wspaniałymi krajobrazami, obejrzeć stare mosty na rzece Evinos lub wziąć udział w organizowanym raftingu na tej rzece.

opracował

Krzysztof Krasiński

mail

krasin111@wp.pl

http://greckirelaks.pl/

ponad 2000 opisów greckich plaż i innych obiektów

Obiekty w poliżu