2250 PATRAS ODBUDOWA W XIX W PELOPONEZ

WP 1

Najistotniejsze parametry

Opis

2250 PATRAS ODBUDOWA W XIX W PELOPONEZ

38.244156, 21.729641

PLANY ROZWOJU MIASTA

Po wyzwoleniu miasta opracowano pierwszy plan przebudowy miasta (1829 r.). Zgodnie z wytycznymi prezydenta Ioannisa Kapodistriasa, plan przewidywał prostokątny układ ulic znany jako system Hippodamosa. Plany sporządził inżynier Stamatos Voulgaris. Plan przewidywał przebudowę starego i górnego miasta, a także jego rozszerzenie na zachód, aż do wybrzeża. Nowe domy miały odzwierciedlać zamożność właścicieli, którzy zazwyczaj byli kupcami, właścicielami ziemskimi. Baron Ch. Scaumbourg zaprojektował dla Patras trzy rodzaje "zalecanej architektury", do których trzeba było dostosować fasady budynków. Pierwszy typ był przeznaczony dla reprezentacyjnych alei i głównych dróg. Miały przy ich powstać luksusowe dwupiętrowe budynki w stylu neoklasycznym z arkadami na parterze. Cechą tego stylu jest korzystanie z klasycznych elementów wystroju. Zwykle była to kamienna lub marmurowa podstawa, symetryczna fasada, marmurowe obramowania okien, balkony, dachy z kamiennymi frontonami. Drugi typ był jednopiętrowy z arkadami, a trzeci prosty piętrowy dom. Nie wszystkie budynki spełniały powyższe zalecenia ze względu na ograniczenia finansowe.

ARCHITEKTURA DOMÓW

 

STAMATIS VOULGARIS

Ciekawy incydent spowodował, że wspomniany Stamatis Voulgaris został urbanistą. Podczas oblężenia Korfu w 1799 r. Teatr San Giacomo był atakowany przez sprzymierzone wojska turecko-rosyjskie. Wyspę bronił korpus francuski z udziałem mieszkańców. Jeden z pocisków upadł w pobliżu Voulgarisa. Szczęśliwie nie wybuchł. Młody Voulgaris natychmiast zabezpieczył niewybuch. Ocalił nie tylko teatr ale także przechodzący oddział francuskich żołnierzy. Francuzi docenili jego odwagę i przyjęli w swoje szeregi. Po poddaniu Korfu koalicji rosyjsko-tureckiej, Voulgaris podążył za francuskim wojskiem, znalazł się w Paryżu. Tam podjął studia urbanistyczne. Wyuczył się w inżynierii i malarstwa.

To, co dziś widać - czytelny przykład urbanistyki z budynkami ustawionymi w prostokątnej siatce z symetrycznie rozmieszczonymi placami - zawdzięcza się Stamatisowi Voulgarisowi. Pragnąc wyrazić wdzięczność gubernatorowi, miejscowi notable zaproponowali zmianę nazwy miasta na Ioannoupolis. Gubernator odmówił.

OSIĄGNIĘCIA

Kilka lat po zakończeniu rewolucji i przeniesieniu stolicy Grecji z Navplio do Aten (1834 r), Patras szybko przekształciło się w ważne centrum obywatelskie i finansowe, z dobrą organizacją działań publicznych i wysokim poziomem życia kulturalnego. Zadbano także o wszelkie udogodnienia. Tawerny i kawiarnie powstały z dnia na dzień. Patras osiągnęło te sukcesy dzięki intensywnej działalności gospodarczej, w znacznej mierze opartej na eksporcie rodzynek i ścisłej komunikacji z wyspami Morza Jońskiego i Włochami.

BUDOWA KOŚCIOŁÓW patrz zakładka Nr 2251

Mieszkańcy dbali także o kultywowanie religii. Udało się zachować daleko idącą tolerancję.

kościół Protoklitos (Stary kościół św. Andrzeja)

kościół Ewangelicko-Augsburski

kościół Pantanassa

katolicki kościół św. Andrzeja

Katedra św. Andrzeja

UNIWERSYTET

W 1966 założono uniwersytet. Znacznie później w pobliżu zbudowano most Rion-Antirion (2004 r.),, jeden z najdłuższych na świecie (2883 m) patrz zakładka Nr 2249.

INDUSTRIALIZACJA

W kwartale św. Andrzeja, w południowej części miasta, powstało sześć fabryk zatrudniających 765 pracowników. Fabryki były głównie przeznaczone do produkcji przędzy i skrzyń do eksportu rodzynek. Nadto funkcjonowały 2 tłocznie oleju i 2 fabryki do wyrobu makaronu i mąki oraz gorzelnie. Podobne fabryki działały w innych dzielnicach miasta. Np.: w dzielnica St Denis, było pod koniec XIX w.6 fabryk, zatrudniających 500 pracowników. Cztery fabryki, zatrudniające 175 robotników, działały w dzielnicy Pantanassa na Górnym Mieście.

CZĘŚĆ REPREZENTACYJNA

Centralna dzielnica Evangelistria, w centum Dolnego Miasta, była zajmowana przez rezydencje bogatych kupców.

Działały tam także księgarnie, szkoły prywatne, większość domów kupieckich, luksusowe sklepy z tkaninami, sklepy z drewnem, krawcy, cukiernie, banki. Przykładem jest jeden z najstarszych budynków na Dolnym Mieście, dom Kremmydów w dzielnicy Evangelistria na rogu ulic św. Mikołaja i Maison 38.247715, 21.736404. W 1874 r. powstała w nim hurtownia rodzynek i zboża. Ten budynek przetrwał do dnia dzisiejszego. Dzięki wyszukanej architekturze dom zyskał nazwę "małego pałacu", udzielając gościny w 1857 r. królewskiej parze Otto i Amalii. Klasa bogatych kupców Patras przetrwała tylko przez trzy pokolenia. Zaniknęła z powodu kryzysu światowego handlu żywnością. Pamiątką po nich są rezydencje w dzielnicy Paralia.

POPRAWA WARUNKÓW ŻYCIA

Osuszanie mokradeł pomiędzy dzielnicami św. Andrzeja i św. Gerasimosa rozpoczęło się w 1883 r., kiedy to Athanasios Kanakaris (1879 do 1883 ) był burmistrzem Patras. Bagna były źródłem chorób zakaźnych. Kanakaris działał wielotorowo Prowadził firmę gazową w Krya Itea, sadził drzewa owocowe, otwierał drogi, zbudował plac Omonoia, publiczne szkoły, rynek Markato.

MIESZKAŃCY

Przez cały XIX w. wzrastała liczba mieszkańców. Na początku lat 70. XIX w. ukształtowały się dzielnice miasta, które odróżniały się rodzajem działalności gospodarczej jak i pochodzeniem. Np. dzielnica St Gerasimos, zamieszkiwana była przez przybyszy z Kefalonii, dzielnica St. Denis była przez Włochów i imigrantów z Zakynthos. Włosi i inni katolicy stworzyli dynamiczną społeczność, która osiągnęła szczyt dobrobytu na przełomie XIX i XX w. Rewolucje 1848 r. spowodowały, że po klęsce powstań narodowych we Włoszech wielu (700) uchodźców politycznych zamieszkało w Patras. Wśród uchodźców było kilku artystów, dziennikarzy i intelektualistów, lekarzy i prawników. Po zjednoczeniu Włoch w 1861 r., zwanym Risorgimento, wielu włoskich uchodźców opuściło Patras.

EKSPORTERZY

Wiodącą rolę w branży spedycyjnej pełnili George William Crowe i William Morphy, którzy przybyli do Patras w 1864 r. i założyli firmę żeglugową "William Morphy and Son". Byli także inicjatorami w wykorzystania wód rzeki Glafkos do zasilania miasta w energię elektryczną. Stali się bardzo aktywnymi mecenasami w sprawach kultury i rozwoju społeczeństwa. W 1840 r. Brytyjczycy założyli Bank Ionian w Londynie z oddziałem w Patras. W "Angielskiej dzielnicy" w południowo-zachodniej części Patras, Crowe 38.195534, 21.695982 i Stephens, Hancock, Morphy, Piller zbudowali swoje rezydencje. Dziś ta dzielnica należy do gminy Paralia (nad morzem).

OPIEKA MEDYCZNA

Pierwszy lekarz Theodosios Tsilianis z Itaki osiadł w Patras w 1833 r. Aż do końca XIX w. apteki w Patras funkcjonowały również jako gabinety lekarskie. Ten sposób leczenia ustąpił dzięki szerszemu wykorzystaniu Szpitala Miejskiego oraz zakładaniu prywatnych klinik i gabinetów lekarskich. Pod koniec XIX w. w Patras działało 14 aptek i 6 magazynów farmaceutycznych. Funkcjonowało 57 lekarzy, posiadających dyplomy medycyny. Projekt wspomnianego szpitala wykonał duński architekt Christian Hansen (1803-1883). 15 października 1857 r. Król Otto umieścił kamień węgielny szpitala miejskiego w Patras. Prace budowlane zakończyły się w 1871 r. Szpital oficjalnie rozpoczął działalność 1 stycznia 1872 r.

RATUSZ

Ratusz Patras mieści się od 1897 r. w neoklasycystycznym budynku przy ulicy Maison. Pierwotnie była to rezydencja kupca handlującego rodzynkami Ioannisa Makrygiannisa.

Pierwszym burmistrzem miasta Patras został w 1836 r. Ioannis Asimakis Zaimis.

ROZWÓJ INFRASTRUKTURY

W 1841 r. rozpoczęto budowę w mieście kanalizacji, nawierzchni dróg. W 1852 r. została zorganizowana aukcja publiczna na budowę 16 mostów, na drodze łączącej Patras z Rio. Francuski dyplomata Henri Belle przebywał w Patras w 1874 r. Zapisał, że zimą dobrze rozplanowane ulice miasta zamieniły się w brudne, błotniste bajora. W 1878 r. Firma Vogel Company z Mediolanu podjęła prace nad budową wytwórni gazu świetlnego.

Powstało pięć placów:

1) Plac króla Jerzego I, to centralny plac Dolnego Miasta. Tutaj znajduje się Teatr Apollo. Rozpoczął on działalność jesienią 1872 r. Repertuar wyznaczały gusta burżuazyjnej klasy kupieckiej Patras. Latem 1874 r. francuskie przedsiębiorstwo inżynierii hydraulicznej zainstalowało dwie fontanny na placu. W tym samym okresie zainstalowano 52 latarnie z oświetleniem gazowym. Po prawej stronie znajduje się rezydencja Thomopoulosa, która stała się własnością Narodowego Banku, a dziś mieści ośrodek kulturalny w Patras.

2) Plac królowej Olgi (Olgas) 38.248940, 21.737877. W planie Voulgarisa teren został przewidziany jako targ pszeniczny, ale szybko zyskał funkcję placu i został nazwany Placem Amalias. W październiku 1878 roku został przemianowany na Plac Olgas.

3) Plac Psila Alonia. Nazwa placu  wiąże się z niewielkim wzniesieniem (23 m. npm.) na którym znajduje się plac. Część placu była dzielnicą mieszkalną zamożnych obywateli Patras w czasach panowania rzymskiego, o czym świadczą wykopaliska prowadzone w okolicy. W XIX w. Plac Psila Alonia był miejscem spacerów i rekreacji mieszkańców miasta. W 1857 r. nastąpiło odnowienie i wyrównanie terenu. W 1882 r. plac uzyskała formę, którą ma dzisiaj. Pomnik Palaion Patron Germanos został ustawiony w centrum placu. Pomnik jest dziełem Antonisa Sohosa, rzeźbiarza Patras pochodzącego z wyspy Tinos. Artysta ten stworzył także Pomnik poległych na Placu Olgas.

4) Plac Kapodistriou lub Marcato. Stąd zaczyna się ulica Ermou, która łączy Górne Miasto z Portem. Marcato zawdzięcza swoją nazwę mieszkańcom z wiejskich okolic, którzy przybywali tutaj w celach handlowych. Dziś Marcato utraciło swój pierwotny charakter i funkcjonuje jako miejsce pamięci.

5) Plac Świętego Jerzego 38.246269, 21.734911. Plac był i nadal jest sercem miasta; miejscem spacerów, widowisk, kawiarni, muzyki, teatru, spotkań. Plac zaczął nabierać kształtu w 1873 r., kiedy domy i działki w tym rejonie zostały wywłaszczone. Ostateczną formę uzyskał na początku XX w. Ma kształt trójkąta z rzymskim Odeonem z jednej strony i domami z końca XIX i początku XX w. z drugiej. Domy mają konserwatywny wystrój, w tradycji wczesnego klasycyzmu. Rzymska agora wg Pauzaniasza (VII.20.6) znajdowała się na wschód od Odeonu.

Na rogu ulic Aratou i Maison znajduje się dom, podarowany miastu, przez kupca rodzynek Ioannis Karamandanis 38.249268, 21.738323. W 1936 r. budynek ten mieścił Muzeum Archeologiczne w Patras, prowadzone przez Yiannisa Miliadisa, Dyrektora ds. Starożytności.

VLATERO

Na północ od Zamku znajduje się dzielnica Vlatero, gdzie prawdopodobnie w epoce bizantyjskiej istniały warsztaty tkackie i zajmujące się barwieniem tkanin jedwabnych. W starych tekstach wspominana jest dzielnica Św. Anastazji z kościołem o tej samej nazwie, gdzie skupili się szewcy przy ulicy "ruga cerdorum".

PATREOS GEROKOSTOPOULOU - AG. NIKOLAIOS

Jest to najstarszy fragment schodów przy ulicy Patreos z 1873 r. łączący górne i dolne miasto. Stopnie ulicy Gerokostopoulou zostały zbudowane w 1886 r. Ostatni i największy odcinek schodów złożony z 490 stopni to ulica św. Mikołaja, wykonany w 1934 r.

GÓRNE LUB STARE MIASTO

Górne lub Stare Miasto zbudowane jest dość chaotycznie. Tam istniały domy wybitnych obywateli Patras, np. domy Roufos i Papadiamantopoulos, a także stary Szpital Miejski. Zachowało się niestety niewiele pięknych domów, rezydencji z tego okresu.

Najważniejsze ulice Górnego Miasta XIX-w:

Ulica Boukaouri zawdzięcza swoją nazwę Ioannis Boukaouris, burmistrzowi Patras w erze osmańskiej.

Ulica Londou to kluczowa droga na Górnym Mieście. W 1852 r. została nazwana na cześć znanej rodziny, która wyróżniała się podczas walki o niepodległość.

Ulica St Georges łączy Górne Miasto z Dolnym. Jest to miejsce spotkań dwóch różnych światów.

DOLNE MIASTO

Dolne miasto budowano zgodnie z ustalonym planem Vougarisa. Najważniejsze ulice Dolnego Miasta w XIX w. :

Corinthou, Ermou, Maison, St Nicholas, St Andrew i Otto oraz Amalias.

Ulica Corinthou jest główną drogą na osi miasta,. Pod numerem 77 tej ulicy jest dom, w którym urodził się słynny poeta Kostis Palamas 38.247838, 21.737849.

Ulica Ermou była główną drogą handlową, która łączyła Górne Miasto z portem.

Ulica Maison została nazwana nazwiskiem francuskiego generała, który wyzwolił miasto w 1828 r. Przy tej ulicy znajduje się Kościół katolicki Andrzeja Apostoła, kościół ewangelicki, prawosławna katedra, ratusz, rezydencje kupców porzeczek Ioannis Karamandanis, Kremmydis i in.

Ulica św. Mikołaja zaczyna się u podnóża wzgórza zamkowego i kończy się na wybrzeżu przy środkowym molo portu. Na skraju molo znajdowała się kamienna latarnia morska zbudowana w latach 1874-1878, która przez stulecia stanowiła symbol miasta. Zostało ona rozebrana w 1972 r. Ulica św. Mikołaja jest prostopadłą do ulicy Korinthou i stanowi drugą oś Dolnego Miasta. Nazwa pochodzi od kościoła św. Mikołaja Vlaterosa. Na skrzyżowaniu z ulicą Rigas Feraios znajdują się charakterystyczne arkady. Arkady umożliwiają sprzedawcom bezpiecznie wystawianie swoich towarów i oferują przechodniom ochronę przed nadmiernym słońcem i deszczem. Najbardziej skomercjalizowanym skrzyżowaniem miasta były ulice św. Mikołaja i Maison.

W XIX w. kilometrowa ulica St. Andrew była nowym rynkiem żywnościowym na Dolnym Mieście, dlatego nazywa się ją "miejskim żołądkiem". Były tu sklepy spożywcze, sklepy rybne, piekarnie, makaroniarnie i gorzelnie. Sprzedawane sardynki, sery, suszone dorsze i inne ryby wyzwalały przytłaczający zapach.

Część ulic Otto i Amalias stanowiła centrum rozrywkowe (kawiarnie, kabarety). Do wczesnych lat siedemdziesiątych ta część była nieco podupadłym obszarem w Patras.

Ulica Trzech Admirałów (Trion Navarchon) zaczęto budować w 1885 r. i jest kluczową osią po południowej stronie miasta, łączącą Plac Psila Alonia z dzielnicą St Andrew i morzem.

W 1858 r., kiedy urząd pełnił burmistrz Benizelos Roufos, wybudowano "Buyuk Dere" (wielki rów). Obecnie jest znany jako ulica Kalavryton, który w planach Stamatisa łączył miasto z wioską Kalavryta. Jest to jedna z najstarszych ulic w Patras ze śladami rzymskiej drogi, wybrukowanej w przeważającej części, w kierunku z zachodu na wschód, odkryta w kilku miejscach podczas prowadzonych prac wykopaliskowych. Ta droga prowadziła z portu w głąb lądu. W 1934 r. znaczna część ulicy Kalavryton została nazwana Dimitris Gounari 38.243996, 21.732784 na cześć lokalnego polityka.

Molo w południowej części portu zaczęto budować w 1893 r. Nazwano je Molo Kalavryta, ponieważ w rzeczywistości jest to przedłużenie do morza drogi o tej nazwie. Molo Kalavryta jest również nazywane francuskim molem ponieważ francuska firma realizowała prace budowlane.

opracował

Krzysztof Krasiński

mail

krasin111@wp.pl

http://greckirelaks.pl/

ponad 2000 opisów greckich plaż i innych obiektów

 

 

Obiekty w poliżu