2105 ALEKSANDROS MAVROKORDATOS

WP

Najistotniejsze parametry

  • Typ obiektu
    POLITYK

Opis

2105 ALEKSANDROS MAVROKORDATOS

Mavrokordatos wykształcony i bogaty Grek na emigracji zakupił broń i okręt w celu wsparcia rewolucji. Oprócz przygotowań wojennych podjął działalność polityczną. W styczniu został wybrany przez Pierwsze Zgromadzenie Narodowe w Epidauros jako "Prezydent Wykonawczy", czyniąc go w efekcie przywódcą Grecji. Zgromadzenie było w dużej mierze triumfem Mavrokordatosa, gdy pisał pierwszą grecką konstytucję i stał się nowym krajowym przywódcą. Odzwierciedlając fakt, że rząd grecki miał niewielką władzę, Mavrokordatos był bardziej zainteresowany bronieniem swojej bazy sił w Zachodniej Rumeli ( kontynentalna Grecja ). Uda się najpierw na wyspę Hydra, aby zabezpieczyć wsparcie greckich okrętów przystosowanzch do działań wojennych, a następnie do Missolonghi, gdzie nadzorował budowę umocnień, Mavrokordatos nie stareał się pełnić roli krajowego przywódcy i stworzył umyślnie skomplikowaną konstytucję, w celu zapewnienia, że nikt inny nie może odnieść sukcesu jako lider, Jeden z obserwatorów skomentował taktykę Mavrokordatosa: "Naśladuje przebiegłość jeża, który, jak mówią, spłaszcza jego igły i sprawia, że jest szczupły, by wejść do swojej nory, a gdy raz w środku wyrzuci je ponownie i staje się kulą kolców, aby zatrzymać ktokolwiek inny dostanie się ".

W tym samym roku dowodził atakiem Greków na zachodnią Grecji kontynentalną. Poniósł 16 lipca poważną klęskę w Peta.

W Peta Mavokordatos liczył na zwycięstwo swoich oddziałów wyszkolonych przez niemieckiego filozofa Karla von Normanna-Ehrenfelsa. Sądził, że korzyści płynące z profesjonalnego szkolenia wojskowego przyniosą zamierzone efekty. Na zgromadzeniu w Argos w 1823 roku Mavrokordhatos został powołany na sekretarza generalnego, co umożliwiło mu dostęp do najważniejszych dokumentów i informacji. W 1823 r. Mavokordatos poparł Senat w sporze z zarządem zdominowanym przez zwolenników jego rywala Theodorosa Kolokotronisa.

W 1824 Mavrokordatos przywitał Lorda Byrona w Grecji i próbował przekonać go, by poprowadził atak na Navpaktos.

W 1824 r. Mavorokordhatos poparł spisek amerykańskiego filhellena George,a Jarvisa i szkockiego filozofa Thomasa Fentona, by zamordować swojego rywala Odysseasa Androutsosa i jego szwagra Androutsosa, Edwarda Johna Trelawnego.

 Angielskie sympatie Mavorokordhatosa doprowadziły go, w późniejszym sporze między frakcjami, do sprzeciwu wobec "rosyjskiej" partii pod przewodnictwem Demetriusza Ypsilanti i Kolokotronisa. Mimo to przez krótki czas sprawował tekę spraw zagranicznych w rządzie Petrobeya ( Petros Mavromichalis ) Został zmuszony wycofać się ze spraw do lutego 1825 r., kiedy ponownie został sekretarzem stanu.  W 1825 nastąpiło lądowanie Ibrahima Paszy, Mavrocordatos ponownie dołączył do armii. Wziął udział w obronie Paliokastro i wyspy Sphakteria. Niewielka garstka żołnierzy i marynarzy greckich broniła się przed dużym oddziałem Ibrahima paszy. Krótce Grecy musieli się salwować ucieczką na statku Ares wymykając się niemal 40 okrętom tureckim. Mavrokordados ledwo uniknął schwytania ponieważ Turcy gonili Greków kilka godzin ostrzeliwując i uszkadzając grecki okręt.

Po upadku Missolonghi (22 kwietnia 1826 r.) wycofał się z polityki, dopóki prezydent Kapodistrias nie powołał go do komisji ds. Administracji materiałami wojennymi. Ze, stanowiska zrezygnował w 1828 r. Po morderstwie Kapodistriasa w 1831 r. i nieudanym działaniu Augustinos Kapodistriasa, Mavrocordatos została ministrem finansów. Był wiceprzewodniczącym Zgromadzenia Narodowego w Argos (lipiec 1832) i został mianowany przez króla Otto jego ministrem finansów, aw 1833 premierem. Od 1834 r. był ambasadorem greckim w Monachium , Berlinie , Londynie, a po krótkim okresie sprawowania funkcji premiera Grecji został mianowany ambasadorem w Konstantynopolu. W 1843 r., po powstaniu 3 września, wrócił do Aten jako minister bez teki w gabinecie Metaxasa , a od kwietnia do sierpnia 1844 r. był szefem rządu utworzonego po upadku partii prorosyjskiej. Wspierając się na opozycji, wyróżnił się przez swoje gwałtowne ataki na rząd Kolettisa. W latach 1854-1855 był ponownie szefem rządu przez kilka miesięcy.

Zmarł w Eginie 18 sierpnia 1865 r.

Obiekty w poliżu