1878 DWÓR SCHWARTZÓW AMBELAKIA GRECJA

OK LEG

Najistotniejsze parametry

  • Udogodnienia plażowe:
    na średnim poziomie
  • Typ obiektu
    Muzeum
  • Obciązenie
    znikome
  • Cień
    częściowy
  • Restauracja
    tak
  • Cafe
    tak
  • Sklep
    tak
  • Dojazd
    długi - męczący
  • Dostęp
    bez większych trudności
  • Otoczenie
    miejskie (liczne zabudowania)
  • Przestrzeń
    częściowo osłonięta od wiatru
  • Plaża dobra dla:
    wszystkich

Opis

 

1878 DWÓR SCHWARTZÓW AMBELAKIA GRECJA

 

39.853012, 22.554253

 

Zwiedzając Grecję centralną bezwzględnie należy odwiedzić Dwór Schwarzów. Znajduje się on w niewielkiej miejscowości Ambelakia. Dwór Schwarzów jest jednym z najważniejszych świeckich budynków w Grecji. Jest to budowla 3 piętrowa. Rezydencję zaczęto budować w 1778 r. z przeznaczeniem na siedzibę Georgi Mavros Schwarz, prezesa spółdzielni Ambelakia. Schwarz urodził się w Ambelakia w 1738 roku, a jego przydomek Schwarz (Schwartz = czarny w języku niemieckim) został mu przypisany przez kupców austriackich i niemieckich, z którymi współpracował. Ten niecodzienny byznesmen zorganizował spółkę produkującą przędzę, a zwłaszcza farbującą ją na czerwono. Do barwienia korzystał z naturalnych zasobów pozyskiwanych w okolicy, rośliny risaria. Uzyskiwał niezwykle czysty kolor i bardzo trwały. Przędza z Ambelakii była chętnie kupowana przez wiele krajów europejskich. Sprzedaż przynosiła krociowe zyski. Ambelakia kwitła. Dostatek umożliwiał bezpłatną opiekę lekarską i edukację. Toteż siedziba, którą zbudował Schwartz była niezwykłym przedsięwzięciem. W ciągu 40 lat działalności (1778-1820) rezydencja stanowiła również siedzibę Spółdzielni. Było to miejsce spotkań i narad spółki, lokalizacja skarbca i biur. Spółka miała zagraniczne przedstawicielstwa w Wiedniu, Londynie, Rouen, Hamburgu, Lionie, Dreźnie, Trieście, Odessie i Konstantynopolu.

 

W 1965 r. budynek został zakupiona przez państwo greckie i od tego czasu jest chroniony jako zabytek. Rezydencja została odrestaurowana głównie na zewnątrz.

 

Jest to typowy przykład XVIII-wiecznej, tradycyjnej architektury. Dziś oglądając poszczególne piętra budowli łatwo się domyślić funkcji pomieszczeń. Rezydencja zbudowana została na planie w kształcie litery C.

 

Jest trzypiętrowa. Wewnątrz najbardziej interesujące są malowidła ścienne, zajmujące wszystkie powierzchnie nie zajęte przez zdobienia drewniane. Malarstwo ścienne jest dziełem malarza znanego tylko z inicjałów LL. Prace malarskie stanowią małe i duże kompozycje, których treść jest bardzo zróżnicowana. Są motywy geometryczne i roślinne. Pejzaże wyróżniają się zarówno bogactwem tematyki jak i jakością wykonania. Niektóre motywy mogą kojarzyć się z Konstantynopolem. Warto zwrócić uwagę na parapety okienne i zwieńczenia, stropy na ostatnim piętrze. Ozdoby drewniane wykonane zostały z zastosowaniem unikatowej sztuki przez ówczesnych rzemieślników, Tworzą one wyjątkowe poczucie ciepła i intymności, które zapewnia stare drewno.

 

Wchodząc do budynku zaskakuje gra światła wydobywającego się przez niewielkie okna, przypominające strzelnice. Kondygnacja jest zbudowana z kamieni i raczej kojarzy się z fortem niż rezydencją. Uwagę tu przykuwa skarbiec. Wydaje się, że zamiarem inwestora było zapewnienie bezpieczeństwa ponieważ czasy były niespokojne, a gromadzone zasoby w skarbcu były niezwykłej wartości. Oprócz środków pieniężnych w skarbcu przechowywano wartościowe dokumenty, umowy itp. Można zauważyć dwie wnęki, które najpewniej stanowiły miejsce dyżurowania strażników. Oprócz dbałości o bezpieczeństwo skarbiec imponuje bogatą sztukaterią. Oprócz drewna wykorzystano do zdobienia kość słoniową.

 

Opuszczając skarbiec przechodzi się do pomieszczeń biurowych dziś można by je nazwać rachunkowością, sekretariatem i magazynami.

 

Powyżej parteru jest kondygnacja na której organizowano spotkania członków Spółdzielni w celu omówienia bieżących spraw. Sala Orlicka przypomina wnętrza z porcelanowymi piecami Marii Teresy w cesarskim pałacu w Wiedniu. Na tym piętrze przyjmowano gości z Europy, z którymi gospodarze bawili się przy dźwiękach orkiestry, usytuowanej na podwyższeniu, za wyszukanymi drewnianymi kolumnami.

 

Wspinaczka po drewnianych schodach prowadzi na drugie piętro rezydencji, należące do rodziny. Duże okna tworzą odmienną atmosferę, kominek w kolorze morza przydaje dodatkowego ciepła. Tutaj znajdują się trzy sale wyróżniające się pięknymi freskami. Np. wschodnia strona przedstawia plażę Wenecji i park. Imponująca jest także zimowa sala z drewnianą okładziną i pięknie rzeźbionym niebem, a po prawej stronie skrytka, w której trzymano broń, aby można było się obronić w przypadku napadu rabunkowego.

 

Trzecie piętro jest również bardzo interesujące. Freski są imponujące na tym piętrze, z których jeden przedstawia Hagię Sophię i Halki. Jest tu Sala Orła, imponująca dekoracja i wspaniały kominek podkreślający bogactwo, szlachetność i szczególną architekturę tamtych czasów.

 

Patrząc na sufit, widać w środku owoc granatu, który był symbolem Spółdzielni i symbolizował dobrobyt i silny związek partnerów. Warto wspomnieć o tajemnych schodach ewakuacyjnych, które prowadzą do piwnicy i umożliwiają ucieczkę.