1354 KALVOS = CALVOS POETA ZAKYNTHOS ZANTE

OK LEG

Najistotniejsze parametry

  • Udogodnienia plażowe:
    na dobrym poziomie
  • Typ obiektu
    Muzeum
  • Obciązenie
    średnie
  • Cień
    całkowity
  • Restauracja
    restauracja w zasięgu
  • Cafe
    tak
  • Sklep
    tak
  • Dojazd
    bez większych trudności
  • Dostęp
    bez trudności
  • Otoczenie
    miejskie (liczne zabudowania)
  • Przestrzeń
    częściowo osłonięta od wiatru
  • Plaża dobra dla:
    wszystkich

Opis

1354 KALVOS = CALVOS POETA ZAKYNTHOS ZANTE

37.788457, 20.898753

Andreas Kalvos urodził się w kwietniu 1792 roku na wyspie Zakynthos, będącej pod rządzami Republiki Weneckiej, jako starszy z dwojga rodzeństwa. Jego matka pochodziła z ziemiańskiej rodziny. W 1802 roku, gdy Andreas miał dziesięć lat ojciec zabrał go i Nicolaos do Livorno we Włoszech pozbawijąc chłopców kontaktu z matką na zawsze. W Liworno brat ojca był konsulem Wysp Jońskich. W tym mieście zgromadziła się duża społeczność grecka. W 1805 roku matka uzyskała rozwód ze względu na rozłąkę z mężem; a wkrótce potem wyszła za mąż ponownie. W Livorno Andreas studiował starożytną grekę i łacinę, literaturę i historię. W Livorno w 1811 roku napisał hymn po włosku na cześć Napoleona. W tym czasie przebywał przez kilka miesięcy w Pizie, gdzie pracował jako sekretarz; a następnie przeniósł się do Florencji, centrum intelektualnego i artystycznego życia. Jego ojciec zmarł w 1812 roku i finanse poety mocno zostały nadszarpnięte. W tym czasie poznał Ugo Foscolo, najbardziej uhonorowanego włoskiego poetę i uczonego urodzonego także w Zakynthos. Foscolo przekazał Kalvos swoje stanowisko kopisty i polecił go swoim protegowanym. Pod wpływem Foscolo Kalvos zajął neoklasycyzmem, archaicznymi ideałami i przyjął liberalizm polityczny. W 1813 Kalvos napisał trzy tragedie po włosku: Teramenes, Danaides i Hippiasz. Ponadto ukończył cztery dramatyczne monologi, w stylu klasycystycznym. Pod koniec 1813 roku z powodu poglądów, Foscolo wycofał się do Zurychu w Szwajcarii. Kalvos pozostał we Florencji, gdzie został nauczycielem. W 1814 roku napisał włoską odę "Do Jonów", wyrażając współczucie dla losu swoich rodaków. W tym czasie zajął się uważną lekturą dzieł Rousseau. W tym samym roku także dowiedział się że zmarła jego matka, co bardzo przeżył a wyrazem jego stanu ducha była Oda do śmierci. Pod koniec 1816 roku z Foscolo pojechali razem do Wielkiej Brytanii. W lutym 1817 roku, z nieznanej przyczyny, pokłócili i zaprzestali wzajemnych kontaktów. Foscolo powiedział później, że Kalvos go wykorzystał, ale jest także możliwe, że młodszy poeta uznał patronat Foscolo za zbyt uciążliwy. Kalvos zarabiał na życie, dając lekcje włoskiego i greckiego oraz tłumaczeniami anglikańskiej liturgii na język włoski i grecki. W 1818 i 1819 roku wykładał wymowę starożytnej greki. Opublikował "Lekcje włoskiego w czterech częściach" i rozwiązywał zagadnienia składni w słowniku angielsko-greckim.

Po kilku romansach, poślubił Marię Teresę Thomas, z-którą miał jedną córkę. Żona zmarła w dniu 17 maja 1819 roku i wkrótce potem jego córka. Pod koniec 1819 Kalvos miał romans z uczennicą Susan Fortune Rideout, ale jej rodzice nie zgodzili się na ślub uważając że minęło zbyt mało czasu od śmierci żony. W tym czasie próbował popełnić samobójstwo. Na początku 1820 Kalvos opuścił Wielką Brytanię. We wrześniu 1820 roku, podczas powrotu do Florencji, zatrzymał się na krótką chwilę w Paryżu. We Florencji zaangażował się w ruch karbonariuszy, został aresztowany i wydalony w dniu 23 kwietnia 1821. Wyjechał się do Genewy, znajdując wsparcie  filohelenów mieszkających w mieście. Znów pracował jako nauczyciel języków obcych. Wybuch walk o niepodległość wzbudził jego entuzjazm co zaowocowało kilkoma wierszami w języku greckim, a w 1824 roku opublikował Lyra, zbiór dziesięciu greckich poematów. Niemal natychmiast zostały przetłumaczone na język francuski i przyjęte zostały z uznaniem. Na początku 1825 r. Kalvos powrócił do Paryża, gdzie w 1826 roku opublikował dziesięć greckich ód, przy pomocy finansowej fhilhellenów. W końcu lipca 1826 Kalvos zdecydował się na podróż do Grecji, jak powiedział w dedykacji do swoich ód 1826, aby odsłonić swoje serce muzułmańskim siewcom pożogi. Wylądował w Nauplion, stolicy Grecji, lecz wkrótce został rozczarowany rywalizacją i wzajemną nienawiścią Greków i ich obojętnością wobec siebie jako poety i swojej pracy. W sierpniu tego samego roku wycofał się Kerkyrę (Korfu). Tam uczył w Akademii Jońskiej (Akademia Ionios) jako guwerner, dopóki nie został powołany do Akademii w 1836 roku. Był dyrektorem Gimnazjum Corfiot (Gymnasio Kerkyraiko) W 1841 roku zrezygnował z tej funkcji. Publikował także w lokalnych gazetach. Po 1826 Kalvos nie opublikował już więcej poezji. Pod koniec 1852 roku Kalvos pozostawił Korfu i wrócił do Wielkiej Brytanii. W dniu 5 lutego 1853 roku poślubił Charlotte Augusta Wadams, kobietę dwadzieścia lat młodszą od niego. Osiedlili się w Louth, Lincolnshire, gdzie prowadził szkołę dla dziewcząt.

Kalvos zmarł w dniu 3 listopada 1869 w Louth. Wdowa zmarła w 1888. Pochowano ich na cmentarzu kościoła św Małgorzaty, Keddington koło Louth. W 1960 roku ówczesny grecki ambasador w Londynie i laureat nagrody Nobla poeta George Seferis nadzorował przeniesienie jego szczątków do rodzinnego Zakynthos, z pomocą J. W. White, ówczesnego dyrektora Muzeum w Louth.

Obiekty w poliżu